ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെയും സുദാമാവിന്റെയും ദിവ്യ സൗഹൃദത്തിന്റെ കഥ
ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാല്യകാല സഖാവായ സുദാമാവിന്റെയും സൗഹൃദത്തിന്റെ കഥ യഥാർത്ഥ ഭക്തിയുടെയും ഭഗവത് കാരുണ്യത്തിന്റെയും ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. അതിദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന സുദാമാവ് തന്റെ പത്നിയുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയാണ് ദ്വാരകയിലെ രാജാവായ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ യാത്രതിരികെ പുറപ്പെട്ടത്. ഒന്നും യാചിക്കാനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തിനെ ഒരുനോക്ക് കാണാൻ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചത്. അയൽവീടുകളിൽ നിന്ന് യാചിച്ചു വാങ്ങിയ ഒരു പിടി അവിലുമായി സുദാമാവ് ദ്വാരകയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ദ്വാരകയിലെത്തിയ സുദാമാവിനെ കണ്ടയുടൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഓടിവന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയും സ്വർണ്ണപാത്രത്തിൽ വെള്ളമെടുത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽ കഴുകി ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. കൊട്ടാരത്തിലെ ആഡംബരങ്ങൾക്കിടയിൽ താൻ കൊണ്ടുവന്ന തുച്ഛമായ അവിൽപ്പൊതി പുറത്തെടുക്കാൻ സുദാമാവ് ലജ്ജിച്ചു. എന്നാൽ ഭക്തന്റെ മനസ്സ് അറിഞ്ഞ ഭഗവാൻ ആ അവിൽപ്പൊതി പിടിച്ചുവാങ്ങി അതീവ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു പിടി വാരി കഴിച്ചു. ഈ ഒരു പിടി അവിൽ കഴിച്ചതിലൂടെ തന്നെ സുദാമാവിന് ഇന്ദ്രന് തുല്യമായ സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളും ഭഗവാൻ നൽകിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടാമതും അവിൽ കഴിക്കാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ ലക്ഷ്മീദേവി ഭഗവാന്റെ കൈ തടയുകയും ചെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഭഗവാനോട് യാത്രപറഞ്ഞ് തിരികെ നടന്ന സുദാമാവ് ഭഗവാൻ തനിക്ക് നേരിട്ട് ഒന്നും തന്നില്ലല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ കുടിലിന് പകരം ദ്വാരകയ്ക്ക് തുല്യമായ ഒരു വലിയ കൊട്ടാരമാണ് അവിടെ ഉയർന്നുനിന്നിരുന്നത്. സ്വർണ്ണപ്പല്ലക്കിൽ വന്നിറങ്ങിയ തന്റെ പത്നി മഹാലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ ഐശ്വര്യവതിയായി മാറിയത് കണ്ട സുദാമാവ് ഇതെല്ലാം കൃഷ്ണന്റെ മായാവിലാസവും കാരുണ്യവുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ സമ്പൽസമൃദ്ധിയിലും യാതൊരു ആസക്തിയുമില്ലാതെ അദ്ദേഹം ഭഗവത് ഭക്തിയോടെ ജീവിച്ചു.
