ബാങ്കോക്കിലെ വിശാലമായ ആർച്ചറി സ്റ്റേഡിയത്തിൽ കാണികൾ ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിൻറെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നുമുള്ള മാധ്യമങ്ങളുടെ ക്യാമറകൾ ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഒരു 16 കാരിയിലാണ്. ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ ലോകം കീഴടക്കാനുള്ള തീജ്വാല ഉണ്ടായിരുന്നു. കൈകാലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട നയന എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന ഒരു വിജയകഥയാണിത്.

തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ സാമ്പത്തികമായി വളരെ പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലായിരുന്നു നയന ജനിച്ചത്. അച്ഛനും അമ്മയും കൂലിപ്പണിക്ക് പോയാണ് ആ കൊച്ചു കുടുംബം പുലർത്തിയിരുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ തന്നെ അവർ പണിക്കിറങ്ങും. വീട്ടിൽ ഇല്ലായ്മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ആ എട്ടു വയസ്സുകാരിയുടെ ചിരിയും കളിയും ആ വീടിന് എപ്പോഴും ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.

ഒരു അവധി ദിവസം, പതിവുപോലെ അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിക്ക് പോയി. നയന വീടിനടുത്തുള്ള മൈതാനത്ത് കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം കളിക്കുകയായിരുന്നു. കളിക്കുന്നതിനിടയിൽ അബദ്ധത്തിൽ പന്ത് അടുത്തുള്ള ഒരു മരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് വീണു. മരത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്തുകൂടി ഒരു ഹൈ ടെൻഷൻ വൈദ്യുതി ലൈൻ കടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പന്തെടുക്കാൻ വേണ്ടി നയന മരത്തിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി.

11,000 കിലോവാട്ട് വൈദ്യുതി പ്രവഹിക്കുന്ന ആ ഹൈ ടെൻഷൻ ലൈനിൽ തട്ടി വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ അവൾ താഴേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. കൂട്ടുകാരുടെ നിലവിളി കേട്ട് ഓടിയെത്തിയ നാട്ടുകാർ ഉടൻ അവളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു.

അംഗച്ഛേദനം

ഡോക്ടർ വന്ന് പറഞ്ഞു: “കുട്ടിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ശക്തമായ ഷോക്ക് കാരണം അവളുടെ ഇരുകൈകളിലെയും കാലുകളുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിലെയും കോശങ്ങൾ പൂർണമായും നശിച്ചുപോയി. ജീവൻ നിലനിർത്തണമെങ്കിൽ ആ ഭാഗങ്ങൾ മുറിച്ചുമാറ്റുക മാത്രമേ വഴിയുള്ളൂ.”

ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം നയന കണ്ണുതുറന്നു. തന്റെ അരികിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയെ അവൾ കണ്ടു. അമ്മയുടെ കണ്ണീർ തുടക്കാൻ കൈകൾ ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചു — പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ രണ്ടു കൈകളും കാലുകളുടെ ചില ഭാഗങ്ങളും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം ആ കൊച്ചുകുട്ടി പതുക്കെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മാതാപിതാക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ

മാസങ്ങൾ നീണ്ട ആശുപത്രിവാസത്തിനു ശേഷം നയന വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. പക്ഷേ ദാരിദ്ര്യത്തോട് മല്ലിടുന്ന ആ മാതാപിതാക്കൾക്ക് മകളുടെ പുതിയ അവസ്ഥ താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.

ഒരു രാത്രി, നയന ഉറങ്ങിയതായി നടിച്ച് കിടന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ കേട്ടു. “ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും? ഇവളെ തനിച്ചാക്കി നമ്മൾ എങ്ങനെ പണിക്ക് പോകും?” അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “ആരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെ അവൾക്ക് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം പോലും എടുത്തുകുടിക്കാൻ പറ്റില്ല. നമ്മൾ പണിക്ക് പോയില്ലെങ്കിൽ എല്ലാവരും പട്ടിണിയിലാകും,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

താൻ സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാർക്ക് ഒരു ഭാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ആ എട്ടുവയസ്സുകാരിയുടെ കൊച്ചു മനസ്സ് വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം, വിങ്ങുന്ന മനസ്സോടെ അച്ഛൻ അവളെയും കൂട്ടി നഗരത്തിലെ ഒരു അനാഥാലയത്തിലേക്ക് പോയി. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “മോളെ, അച്ഛനും അമ്മക്കും നിന്നെ നോക്കാൻ കഴിവില്ലാഞ്ഞിട്ടാ. ദേഷ്യം തോന്നരുത്. നീ ഇവിടെ നിന്നാൽ നിനക്ക് കൃത്യമായി ഭക്ഷണവും മരുന്നും എല്ലാം തരും. അച്ഛൻ ഇടക്ക് വന്നു നോക്കാം.”

അച്ഛൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ നയന ഉറക്കെ കരഞ്ഞു: “അച്ഛാ, എന്നെ ഇവിടെ ആക്കിയിട്ട് പോകല്ലേ! ഞാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാക്കില്ല. എനിക്ക് വിശക്കുന്നില്ല. ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കുന്നില്ല. എന്നെ കൊണ്ടുപോവൂ അച്ഛാ!”

പക്ഷേ ദാരിദ്ര്യത്തിനും നിസ്സഹായതയ്ക്കും മുന്നിൽ ആ അച്ഛന് കണ്ണടച്ച് മടങ്ങേണ്ടിവന്നു. അനാഥാലയത്തിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് കവാടം അടഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിലെ ലോകം ഇരുളിലാവുകയായിരുന്നു.

വായകൊണ്ട് ചിത്രരചന പഠിച്ചത്

അനാഥാലയത്തിൽ നയന തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടു. മറ്റു കുട്ടികൾ ഓടിക്കളിക്കുമ്പോൾ അവൾ ജനലിലൂടെ നോക്കിയിരിക്കും. അവൾക്ക് ഓടാനോ പന്ത് പിടിക്കാനോ കഴിയില്ല. ചിലർ സഹതാപത്തോടെ നോക്കി, മറ്റു ചിലർ ഭയത്തോടെ മാറിനടന്നു. കരച്ചിൽ വരുമ്പോൾ അവൾ മൂലയ്ക്കിരുന്ന് കരയും — സ്വന്തം കണ്ണീരൊപ്പാൻ പോലും കൈകളില്ലാതെ.

ഒരു ദിവസം അനാഥാലയത്തിൽ ചിത്രരചന ക്ലാസ് നടക്കുകയായിരുന്നു. നയന ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഒരു ടീച്ചർ അവളോട് ചോദിച്ചു: “നയനാ, നിനക്കും വരക്കണോ?”

“എനിക്ക് കൈകളില്ലല്ലോ ടീച്ചർ. ഞാൻ എങ്ങനെ ബ്രഷ് പിടിക്കും?” അവൾ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ടീച്ചർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ബ്രഷും നിറങ്ങളും അവളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു: “കൈകൾ ഇല്ലെങ്കിലും നിനക്ക് വരക്കാൻ കഴിയും. നീ വായകൊണ്ട് ഈ ബ്രഷ് ഒന്ന് കടിച്ചുപിടിച്ചു നോക്കൂ.”

ആദ്യത്തെ അനുഭവം വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ബ്രഷ് വായിൽ നിന്ന് തെന്നിമാറി. ക്യാൻവാസിൽ നിറങ്ങൾ അലക്ഷ്യമായി പടർന്നു. കഴുത്തിനും താടിയെല്ലിനും കടുത്ത വേദന. ബ്രഷിന്റെ പരുക്കൻ മരം ചുണ്ടുകൾ മുറിച്ച് ചോര കിനിഞ്ഞു. “എന്നെക്കൊണ്ട് ഇതിന് കഴിയില്ല ടീച്ചർ,” അവൾ നിരാശയോടെ ബ്രഷ് താഴെയിടാൻ ശ്രമിച്ചു.

എന്നാൽ അപ്പോൾ അവളെ അനാഥാലയത്തിൽ തനിച്ചാക്കി പോയ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖം അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നു. താൻ ആർക്കും ഒരു ഭാരമല്ലെന്ന് തെളിയിക്കണം എന്ന വാശി അവളുടെ ഉള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ടു.

ദിവസങ്ങളോളം നയന ഈ ശ്രമം തുടർന്നു. മറ്റുള്ളവർ കളിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ നയന മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്ന് വായകൊണ്ട് ബ്രഷ് പിടിക്കാനും വരകൾ നേരെയാക്കാനും പരിശീലിച്ചു. പതിയെ പതിയെ ആ വളഞ്ഞ വരകൾക്ക് ജീവൻ വെച്ചു. നിറങ്ങൾ കൃത്യമായി ക്യാൻവാസിൽ വീഴാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം അവൾ ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രം വരച്ചുതീർത്തു — വിശാലമായ ആകാശത്തേക്ക് ചിറകുവിരിച്ചു പറക്കുന്ന ഒരു പക്ഷി. തന്റെ വേദനകളെയും ശാരീരികമായ പരിമിതികളെയും അവൾ ആ ക്യാൻവാസിലെ നിറങ്ങളിലൂടെ അതിജീവിക്കുകയായിരുന്നു.

വിശ്വസിച്ച കോച്ച്

ഒരു ദിവസം കുൽദീപ് കുമാർ എന്ന സ്പോർട്സ് കോച്ച് അനാഥാലയത്തിൽ എത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയിൽ ഉടക്കി. വായിൽ ഒരു പെയിന്റ് ബ്രഷ് കടിച്ചുപിടിച്ച് വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ക്യാൻവാസിൽ നിറം കൊടുക്കുകയായിരുന്നു നയന.

അദ്ദേഹം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ചോദിച്ചു: “മോളെ, നിനക്ക് സ്പോർട്സിൽ താല്പര്യമുണ്ടോ? ആർച്ചറി പഠിക്കാൻ ഇഷ്ടമുണ്ടോ?”

നയന അമ്പരന്നു. “എനിക്ക് അതിനൊക്കെ കയ്യും കാലും ഉള്ള പിള്ളേർക്കല്ലേ പറ്റൂ സാറെ?”

കുൽദീപ് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് കൈകൾ ഇല്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ കാലുകൾ ഉണ്ടല്ലോ. നിന്റെ വലതുകാലുകൊണ്ട് വില്ലുപിടിക്കാം. താടിയെല്ലും തോളും ഉപയോഗിച്ച് അമ്പ് വലിച്ചുവിടാം. ഇതിന് പാര ആർച്ചറി എന്ന് പറയും. ലോകത്ത് ഒട്ടേറെപ്പേർ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”

“പക്ഷേ ഞാൻ തോറ്റുപോയാലോ?” നയന ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“നിനക്കിപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടാൻ എന്താണുള്ളത്? ഒന്നുമില്ല. ആരുമില്ലാത്തവൾ എന്ന ഈ പേര് മാറ്റേണ്ടേ നിനക്ക്? നിനക്ക് മുന്നിൽ ജയിച്ചുകാണിക്കാൻ ഒരു വലിയ ലോകം കിടപ്പുണ്ട്. ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടാനോ അതോ ലോകം അറിയുന്ന ചാമ്പ്യൻ ആകാനോ? തീരുമാനം നിന്റേതാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു തീപ്പൊരി വീഴ്ത്തി. “ഞാൻ പഠിക്കണം സാറെ. ആരും കളിയാക്കാത്തത്ര ഉയരത്തിൽ എനിക്ക് എത്തണം.”

രക്തവും വിയർപ്പും കണ്ണീരും

പരിശീലനം കഠിനമായിരുന്നു. വില്ലിന്റെ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ അവളുടെ കാലുകൾ വിറച്ചു. വില്ല് താഴേക്ക് വീണു. കാലിലെ പേശികൾ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൾ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.

താടിയെല്ലുകൊണ്ട് അമ്പ് വലിച്ചുവിടുമ്പോൾ സ്ട്രിങ് ഉരസി തൊലി പൊട്ടി ചോരയൊലിച്ചു. അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്നും മീറ്ററുകളോളം അകലെ പോയി. നയന പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു: “എനിക്ക് വയ്യ സാറെ. ഭയങ്കര വേദനിക്കുന്നു. താടിയിൽ നിന്നും ചോര വരുന്നു. അമ്പ് കറക്റ്റ് ആയിട്ട് പോകുന്നുമില്ല.”

കുൽദീപ് അവളുടെ താടിയിലെ ചോര തുടച്ചുമാറ്റി, അച്ഛന്റെ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: “കരയരുത് നയനാ. ഈ ചോരയും നീരും വിയർപ്പും നാളത്തെ നിന്റെ വിജയത്തിന് നീ കൊടുക്കുന്ന വിലയാണ്. ഈ വേദന കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. പക്ഷേ ഈ വേദന ഭയന്ന് നീ ഇപ്പോൾ തോറ്റുകൊടുത്താൽ ആ തോൽവി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കും.”

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ തളർച്ചയെ ഇല്ലാതാക്കി. “ഞാൻ റെഡിയാണ് സർ. അടുത്ത അമ്പ് വെച്ചുതരൂ.”

വിജയം

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അവളുടെ കാലുകൾ വില്ലിന്റെ ഭാരം താങ്ങാൻ പ്രാപ്തമായി. താടിയെല്ല് സ്ട്രിങ്ങിനെ പൂർണമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിച്ചു. ഓരോ അമ്പും യെല്ലോ റിങ്ങിൽ കൃത്യമായി തറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

ബാങ്കോക്ക് സ്റ്റേഡിയത്തിൽ നടന്ന ഏഷ്യൻ പാര ആർച്ചറി ചാമ്പ്യൻഷിപ്പിന്റെ ഫൈനൽ. ഇന്ത്യയുടെ പ്രതീക്ഷകൾ മുഴുവൻ ആ 16 കാരിയിലാണ്. അവസാനത്തെ ഷൂട്ട് — സ്വർണമോ വെള്ളിയോ തീരുമാനിക്കുന്ന ഷോട്ട്.

നയന കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഒന്ന് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു. വലതുകാലിലെ വില്ല് ഉയർന്നു. താടിയെല്ലുകൾ കൊണ്ട് സ്ട്രിങ് വലിച്ചുപിടിച്ചു. അവൾ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി. സർവ്വശക്തിയും എടുത്ത് അവൾ അമ്പ് റിലീസ് ചെയ്തു.

അമ്പ് കൃത്യമായി ബുൾസ് ഐയിൽ തുളച്ചുകയറി. അവൾ സ്വർണം നേടി!

ഒരുകാലത്ത് സ്വന്തമായി ഭക്ഷണം വാരി കഴിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലെന്ന് ലോകം വിധിയെഴുതിയ പെൺകുട്ടി, ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട കൈകൾക്ക് പകരം കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് അവൾ അദൃശ്യമായ ചിറകുകൾ മുളപ്പിച്ചു.

എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് കഴിയില്ല എന്ന് അവളുടെ ആ ചിരി ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് എന്തൊക്കെയുണ്ട് എന്നതിലല്ല, ഉള്ളതുകൊണ്ട് നാം എന്ത് നേടുന്നു എന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ശാരീരികമായ പരിമിതികളോ സാഹചര്യങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളോ ഒരിക്കലും ഒരു യഥാർത്ഥ പോരാളിയെ തളർത്താൻ പാടില്ല.